Η χειρουργική αντιμετώπιση των προβλημάτων του θυρεοειδούς αδένα…

29

Η χειρουργική αντιμετώπιση των προβλημάτων του θυρεοειδούς αδένα…

 
Σε εκείνες τις περιπτώσεις που οι διαταραχές του θυρεοειδούς είναι αρκετά σοβαρές και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με απλή φαρμακευτική αγωγή, όταν η βρογχοκήλη θέτει σε κίνδυνο την υγεία του ασθενούς και όταν οι όζοι κρίνεται πως χρήζουν αφαίρεσης, τότε η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η μόνη λύση.

 

Ο τύπος της χειρουργικής επέμβασης που επιλέγεται κάθε φορά εξαρτάται από το μέγεθος του προβλήματος, από τη λειτουργία του αδένα, αλλά και από τα χαρακτηριστικά του όγκου, εάν πρόκειται για όζο.
Οι πιο συνηθισμένοι τύποι χειρουργικών επεμβάσεων στο θυρεοειδή είναι η λοβεκτομή, η υφολική θυρε¬οειδεκτομή και η ολική θυρεοειδεκτομή.

 

Πιο αναλυτικά:
Κατά τη λοβεκτομή αφαιρείται μόνο ένας λοβός, είτε ο δεξιός είτε ο αριστερός, του θυρεοειδούς. Αυτή η χειρουργική επέμβαση γίνεται όταν υπάρχει μόνο ένας όζος σε έναν από τους δύο λοβούς και είναι βέβαιο ότι είναι καλοήθης. Μετά από αυτή τη χειρουργική επέμβαση συνήθως απαιτείται αγωγή υποκατάστασης με θυροξίνη. Εάν, όμως, πραγματοποιηθεί βιοψία και διαπιστωθεί πως ο όζος που αφαιρέθηκε είναι κακοήθης, δηλαδή καρκίνος, τότε κρίνεται ως απαραίτητο να αφαιρεθεί το υπόλοιπο του θυροειδούς αδένα σε μια δεύτερη επέμβαση.

 

Κατά την υφολική θυρεοειδεκτομή αφαιρείται σχεδόν ολόκληρος ο θυρεοειδής αδένας. Αυτή η χειρουργική επέμβαση γίνεται όταν υπάρχει προεγχειρητική διάγνωση καλοήθειας. Οι ασθενείς μετεγχειρητικά συνήθως χρειάζεται να παίρνουν θεραπεία υποκατάστασης με θυροξίνη για το υπόλοιπο της ζωής τους.

 

Τέλος, κατά την ολική θυρεοειδεκτομή αφαιρείται ολόκληρος ο θυρεοειδής αδένας. Αυτή η χειρουργική επέμβαση γίνεται όταν υπάρχει προεγχειρητική διάγνωση κακοήθειας με κυτταρολογική εξέταση. Ωστόσο, ακόμα κι αν η βιοψία με FNA είναι αρνητική, ένας ασθενής μπορεί να υποβληθεί σε ολική θυρεοειδεκτομή, εάν έχει άλλους παράγοντες υψηλού κινδύνου, όπως μεγάλος όγκος ή πολλαπλοί όγκοι, αλλά και προηγούμενο ιστορικό ακτινοβολίας σε κεφαλή ή τράχηλο. Στην περίπτωση της ολικής θυρεοειδεκτομής, επειδή αφαιρείται ολόκληρος ο θυρεοειδής αδένας, οι ασθενείς μετεγχειρητικά πρέπει να παίρνουν θεραπεία υποκατάστασης με θυροξίνη για το υπόλοιπο της ζωής τους.

 
Όσον αφορά τις επιπλοκές που παρατηρούνται μετά από μια χειρουργική επέμβαση στο θυρεοειδή αδένα, αν και αυτές είναι σπάνιες, συνήθως περιλαμβάνουν: (1) αιμορραγία, (2) βραχνάδα και δυσκολία στην κατάποση, στην περίπτωση που τα παλίνδρομα λαρυγγικά νεύρα που ελέγχουν τις φωνητικές χορδές, τραυματιστούν. Αυτά τα νεύρα βρίσκονται ακριβώς πίσω από το θυρεοειδή αδένα και ο τραυματισμός τους, αν και σπάνιος, δεν είναι απίθανος και (3) χαμηλό ασβέστιο αίμα¬τος, καθώς ενδέχεται κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης να υπάρξει διαταραχή στην αιμάτωση των παραθυρεοειδών αδένων, οι οποίοι είναι 4, μικροί σε μέγεθος, βρίσκονται πίσω από το θυρεοειδή, η λειτουργία τους είναι εντελώς ανεξάρτητη από αυτόν και παράγουν την παραθορμόνη που διατηρεί το ασβέστιο σε φυσιολογικό επίπεδο στο αίμα.
Μετεγχειρητικά, όλοι οι ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση στον θυρεοειδή, θα πρέπει να παρακολουθούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα και να υποβάλλονται σε περιοδικές εξετάσεις αίματος με μέτρηση των επιπέδων Τ4 και TSH για την εξασφάλιση της κατάλληλης θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης.

ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΣΕΡΕΤΗ
Από το βιβλίο: «ΝΙΚΗΣΤΕ ΤΙΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ ΑΔΕΝΑ
ΦΥΣΙΚΉ ΑΝΤΙΜΕΤΏΠΙΣΗ ΚΑΙ ΠΡΌΛΗΨΗ»
Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
loading...